.:: عمر گران ميگذرد ... ::.

ای آنکه زنده از نفس توست جان من
آن دم که با تو‌ام، همه عالم ازان من

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب
می‌ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من

 پرواز در هوای خيال تو ديدنی ست

حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم  ولی

بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست

من در فضای خلوت تو خيمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست

تا اوج ، راهی ام  به تماشای من بيا

با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

 وقتي سكوت ِ دهكده  فرياد مي شود
تاريخ  ، از انحصار ِ تو آزاد مي شود

تاريخ  ، يك كتاب ِ قديمي ست كه در آن
از زخم هاي كهنه ي من ياد مي شود

از من گرفت دخترِ ِخان هرچه داشتم
تا كي به اهل  ِ دهكده بيداد مي شود؟

خاتون! به رودخانه ي قصرت سري بزن
موسي  ، دل  ِ من  است كه نوزاد مي شود

با اين غزل  ، به مـُلك  ِ سليمان رسيده ام
اين مرد ِ خسته  ، همسفر ِ باد مي شود

اي ابروان  ِوحشــي  ِتو لشكر ِ مغول!‏
پس كي دل  ِ خراب ِ من  ، آباد مي شود؟

در تو هزار مزرعه  ،  خشخاش ِ  تازه است
آدم به چشـــــــــــــم هاي تو معتاد مي شود

مي گويند شيشه ها احساس ندارند
اما وقتي روي شيشه بخار گرفته اي نوشتم:
دوستت دارم
آرام گريست....

 خبر به دورترین نقطه جهان برسد                     

                       نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                        کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

                               به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

                         به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

                                  خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

                         که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

                                به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

آنگاه که خنده بر لبت میمیرد                      

                                              چون جمعه پاییز دلم میگیرد

دیروز به چشمان تو گفتم که برو

                                              امروز دلم بهانه ات میگیرد

دختر و تو ، "شرمنده ساعت چند" اول                            ساعت حدودا چار با لبخند اول  

آدرس ، شماره ، قاصدک ،یک تکه کاغذ                 چشمک ، همان کاری ترین ترفند اول

عاشق شدن در یک قرار زیر باران                                کلی رمانتیک شد نمای بند اول

مادر ، پدر ، بی دردسر ، یک زوج خوشبخت                    فعلا مبارک باشد این پیوند اول

اما سه ماه بعد در کوران تقدیر                                 هی رو به تلخی می گذارد قند اول

دکتر : ببین خانم تمام مشکل آقاست                                  باید بمانی در کف فرزند اول

تا کی بمانم در کف فرزند اول ؟                                     از چشم زن افتاد ارادتمند اول

از کار بر می گردی و یک کفش مشکوک            آقای خوشتیپی و سانسور ... ، گند اول

اجسادشان را می بری تا خارج از شهر                          اما پلیس و میله های بند اول

آقای قاضی حقشان این بود ! – ساکت                         حکم تو اعدام است تا مانند اول

ساعت حدودا چار باشد ، پای یک دار                لعنت بر این "شرمنده ساعت چند" اول

بذار خیال کنم هنوز ترانه هامو می شنوی

هنوز هوامو داری و هنوز صدامو می شنوی

بذار خیال کنم هنوز یه لحظه از نیازتم

اگه تموم قصه هام هنوز ترانه سازتن

بذار خیال کنم هنوز پر از تب و تاب منی

روزا به فکر دیدنم شبا پر از خواب منی

بذار خیال کنم تو دلتنگی هات غروب که میشه یاد من می افتی

تویی که قصه ی طلوع عشقو گفتی و دوست دارمو نگفتی

بذار خیال کنم منم اون که دلت تنگه براش

اون یکه وقتی تنهایی پر میشی از خاطره هاش

اون که هنوز دوسش داری اون که هنوز هم نفسه

بذار خیال کنم منم اونی که بودنش بسه

دوباره فال حافظو دوباره توی فالمی بذار خیال کنم بذار اگر چه بی خیالمی

بذار خیال کنم تو دلتنگی هات غروب که میشه یاد من می افتی

تویی که قصه ی طلوع عشقو گفتی و دوست دارمو نگفتی

 سخته ... 

   از تو گذشتن سخته با تو نبودن درده واسه من

               زنده بودنم مرگه بدون تو و عشقت واسه من

               وجود من ماله تو قلب تو هم ماله من عزیزم

               رفتن تو مرگه منه دستای تو تو دستمه

               نگو که باید جدا شیم نبود تو نبودمه

               بدون تو کم میارم تا پای جون دوستت دارم

               اگه تو از من جدا شی امید موندن ندارم

               واسه با تو بودن زندگیمو باختم یه کلبه ای از عشق واسه ی تو ساختم من

               عاشق تو بودم عاشق تو هستم درای دلم رو روی همه بستم من

زندگیم تا الان همش بوده عذاب و بس/یاد گرفتم که برم جلو عصا به دست

حس می کردم که به انتها رسیده طاقت/خودمو رها کردمو زدم به سیم آخر

فک می کردم تموم شده دیگه دوره ی پاکی/وقتی دیدمت فهمیدم تو این کره ی خاکی

میشه هنوزم دوست داشت و عشق نمرده/فهمیدم اینو که زندگیم چشم نخورده

من عشقو با تو می خوام چون تو دل بقیه مرد/این دله ساده م شکست و بخیه خورد

باید که نوره این دلم حالا بتابه رو تو/عوض نمی کنم با غریبه یه تار موت رو

آدما دلمو شکستن و اینو یادم دادن/که دیگه خودمو قایم بکنم از عالم آدم

می خوام بیای چون پناه دل خسته م باشی پس/بی تو می دونم زندگیم از هم پاشیده س

               رفتن تو مرگه منه دستای تو تو دستمه

               نگو که باید جدا شیم نبود تو نبودمه

               بدون تو کم میارم تا پای جون دوستت دارم

               اگه تو از من جدا شی امید موندن ندارم

منو تو با همه فرق داریم اینو خودتم می دونی/اگه تو بری میمیرم تو بگو که با من می مونی

دارم از چشمات می خونم که حالا منتظره یه مرده/مردی که همه ی احساساتش منحصر به فرده

همه دردای من توی بغض صدامه آره/داستان زندگی هم چنان ادامه داره

ولی بسه تک و تنهایی ادامه دادن/می خوام منم بگم تو آسمون یه ستاره دارم

غرور رو میذارم کنار پس بذار تا بگی/که مثه تو پیدا میشه از هزار تا یکی

دل من بدجوری بی تابه به خاطر با تو بودن/تو رو می خوام با تمام وجود و تار و پودم

می دونی کلی منتظر بودم تا شبی که بهم بگی/از اینجا به بعد تویی واسم شریک زندگی

پس حالا میاد روی زمین قلم یاس/بی تو دیگه  واسه من پایان کلمه هاس

              واسه با تو بودن زندگیمو باختم یه کلبه ای از عشق واسه ی تو ساختم من

               عاشق تو بودم عاشق تو هستم درای دلم رو روی همه بستم من

کبوتر شد و رفت

روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت
                                                                      زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت
چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم
                                                                        آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت
روز ميلاد  ، همان روز که عاشق شده بود
                                                                            مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت
او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد
                                                                               عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت
هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد
                                                                      دختری ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند . .
پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا مطمئن بشيم جائی از بدنت آسیب ديدگي يا شکستگی نداشته باشه "
پیرمرد غمگین شد، گفت خيلي عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .
پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :
او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد كافي دير شده نمی خواهم تاخير من بيشتر شود !
يكي از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند .
پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد !
پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است !

چند تا دوسم داري ؟ همیشه وقتی یکی ازم می پرسید چند تا دوسم داری یه عدد بزرگ میگفتم...

 ولی وقتی تو ازم پرسیدی چند تا دوسم داری گفتم : یکی !!! میدونی چرا ؟چون قوی ترین و

 بزرگترین عددیه که میشناسم ... دقت کردی که قشنگترین و عزیز ترین چیزای دنیا همیشه یکین

؟ ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ... خدا یکیه ... مادر یکیه ... پدر یکیه ... تو هم یکی

هستی ... وسعت عشق من به تو هم یکیه ... پس اینو بدون از الان و تا همیشه یکی دوستت دارم .

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

هیچکس با من در این دنیا نبود

هیچکس مانند من تنها نبود

 هیچکس دردی از دردم بر نداشت

بلکه دردی نیز بر دردم گذاشت

هیچکس فکر مرا باور نکرد

خطی از شعر مرا از بر نکرد

هیچکس آن یار دلخواهم نشد

هیچکس دمساز و همراهم نشد

هیچکس جز من چنین مجنون نبود

در کلاس عاشقی دلخون نبود

هیچ دردی را نکرد از من دوا

جز خدای من خدای من خدا

 ....................................................................................

ای کاش میشد فهمید دردل

 آسمان چه میگذرد

که امشب باناله ای بغض آلود

بردیار این دل خسته

اشک میریزد

............................................................................

به او بگویید دوستش دارم
به او که گل همیشه بهار من است
به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است
به او که عشق جاودانه من است

……………………………………………………………………

در حضور واژه های بی نفس
صدای تیک تیک ساعت را گوش کن
شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی

…………………………………………………………………….

ببین اندام تنهاییم را
که در لحظه های خاکستری
در انتظار طلوع خورشید است

…………………………………………………………………….

این شب ها
چشم های من خسته است
گاهی اشک ، گاهی انتظار
این سهم چشم های من است

………………………………..………………………………..

مترسک ناز می کند
کلاغ ها فریاد می زنند
و من سکوت می کنم....
این مزرعه ی زندگی من است
خشک و بی نشان

………………………………………………………………………..

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

…………………………………………………………………………..

صدای جیر جیرک ها به گوش می رسد
سکوت را نوازش می دهند
و جای خالی آدم های شب نشین را
با نگاهی معصومانه پر می کنند

……………………………………………………………………………

در امتداد نگاه تو
لحظه های انتظار شکسته می شود
و بغض تنهایی من
مغلوب وجود تو می شود

……………………………………………………………………………………

   جادوی سکوت

من سکوت خویش را گم کرده ام!

لاجرم در این هیاهو گم شدم

من؛که خود افسانه می پرداختم،

عاقبت افسانه ی مردم شدم!

ای سکوت، ای مادر فریادها ،

ساز جانم از تو پرآوازه  بود،

تا در آغوش تو ،راهی داشتم،

چون شراب کهنه ،شعرم تازه بود

در پناهت برگ و بار من شکفت

تو ومرا بردی به شهر یادها

من ندیدم خوشتر از جادوی تو

ای سکوت ،ای مادر فریادها!

گم شدم در این هیاهو ،گم شدم

تو کجایی تا بگیری داد من؟

گر سکوت خویش را می داشتم

زندگی پر بود از فریاد من

  خداوندا کاش جوونمرگ میشدم ولی عاشق نمیشدم....

اونی که می خواستم عهدشو شکست و
 به پای عشق جدید نشست و
 چش روی آرزوم همیشه بست و
 پشت مه پنجرمون رها شد
 اونی که می خواستم مث اشک چکید و
 تو طول راه یهو یکی رو دید و
 صدای از ما بهتر و شنید و
 به خاطر هیچی ازم جدا شد
اونی که می خواستم دل ما رو بردو
 تو راه که می رفت به یکی سپرد و
 تو خاطرش ، خاطره ی ما مرد و
 یکی دیگه تو رویاهاش خدا شد
 اونی که می خواستم دل ازم برید و
 بین گلا یه گل تازه چید و
 به اونی که دلش می خواس رسید و
 مثل تموم مردا بی وفا شد
 اونی که می خواستم زود ازم گذشت و
 یه روزی رفت و دیگه بر نگشت و
منکر مجنون شد و کوه و دشت و
منکر عشق و بودن با ما شد
 اونی که می خواستم زیر قولش زد و
با یکی دیگه پیش من اومد و
 به خاطر اون به ما گفتش بد و
 عزیز تر از دیروز و از حالا شد
اونی که می خواستم شدش از ما سرد و
 پیغام دادش که دیگه برنگرد و
 بد بودن ما رو بهونه کرد و
 غیبش زد و یک دفعه کیمیا شد
اونی که می خواستم ما رو بد شناخت و
 هستی شو پیش یکی دیگه باخت و
 قصر من و با یکی دیگه ساخت و
شکر خدا باز ولی پادشا شد
اونی که می خواستم من و داد به باد و
رفت پیش اون کس که دلش می خواد و
 زد زیر عشقش تا یادش نیاد و
 اسم منم جز آدم بدا شد
اونی که می خواستم من و زد کنار و
 خزونشو یه جوری کرد بهار و
قایم شدش تو یه عالم غبار و
 تقدیر ما مثل موهاش سیا شد
اونی که می خواستم آخرش گم شد و
 بازیچه ی چشمای مردم شد و
 وارد عشق صد و چندم شد و
 توی خیال کس دیگه جا شد
 اونی که می خواستم ، ولی انگار مده
مال همه یه جورایی گم شده
کاش از میون غبارا بیاد و
بهم بگه هر چی می گی بیخوده

پسر به دختر گفت: اگه يه روزي به قلب احتياج داشته باشي اولين نفري

 هستم كه ميام تا قلبمو با تمام وجودم تقديمت كنم.دختر لبخندي زد و گفت

 ممنونم

عــاقبت روز وداعش سر رسیــد

                 خون دل از دیدگــان من چکیـــد

                                در نگاهش مهربانـــی بودوبس

                عاشقـــی با هم زبانـــی بودو بس

  اگــرچه لب بربستــه بود از گفتگو

             در درونش ناله بودو هـــای هو

                               با سکوتش گــریــه را بیچاره کرد

   اشک غــم را بی دل و اواره کرد

              مانده بود خیـــره در چشمــان او

                                  بی صـــدا بود و ولی حیـــران او

  کاش فریادی ز دل بیرون شدی

             لیلــــی من از جنون مجنون شدی

                                  گــریه میکردم بدون اشک واه

  ناله ها در سینــه اما با نگاه

            دست خود اهستـــه او بالا گرفت

                                       از دل مجنون دل لیـــلا گرفت

  گوشه چشمش روان شد چشمـــه ای

          چشمه را در چشم لیــلا دیده ای...؟

                                    دل ز کف دادم منم گریـــان شدم

       همنوا با اشک او نـــالان شدم

زندگی به مرگ گفت : چرا آمدن تو رفتن من است ؟ چرا خنده ی تو گریه ی من است ؟